aşk

"İlk aşkım olduğunu biliyormuydun." dedi bana. "Biliyordum" dedim. "Ve hayatım boyunca herşeyi seninle kıyasladığımı?" diye devam etti. Durmasını söyledim ona, söylediklerinin içimi kanattığını... Ama o durmadı: "Hayatım hep seni düşünmekle geçti mesela. Her şeyde biraz sen vardın. Her mutsuzluğumda seni düşünerek mutlu oldum. Çünkü ben kin gütmeyen biriyim. Kader deyip geçiyorum hep. Kimseyi senin yerine koyamadım. Sense bunu hiç bilemedin." Dayanamadım: "Sen hiç bir şey söylemedin ki! Bunları nereden bilebilirdim? Kapalı bir kapıydın hep benim için!" diye isyan ettim. "Kilidi açmaya çalışmadın çünkü. Anahtar elindeydi aslında. Sevsen yeterliydi. Ben gözlerine bakardım hep. Sense başka gözlere..." diye noktaladı sözlerini. Bir sessizlik oldu ardından.

Gamzedeyim Deva Bulmam'dan çok daha önceleri...

Sıcak bir yaz günüydü. Onunla karşılaştığımda sanki daha önceden ortak bir zamanı paylaştığım bir hissine kapılmıştım. Yanılmamışım: aslında hayatımın bir döneminde onunla aynı çatı altında bulunmuş ve birbirimizin farkına varamamıştık. Nedenini bilmediğim bir yaklaşıp konuşma isteği sonucunda hatırladık o günleri... İki yabancıydık ama aslında yıllardır berabermiş gibiydik. Son otuz yılın en sıcak yaz günlerinden birinde sohbetimiz koyulaşırken, bir ferahlık duygusu hissetmeye başlamıştım.