Asker Ağlarmış Anne!

Sevgili annem, sevgili babam,

Böyle bir selamlama fazla resmi olsa da, biliyorsun burada makbul göreni bu. E okunuyor işte bunlar. Ne diyeyim? Sadece sana ve babama yazmak isterdim ama... Üzgünüm işte. Sadece sana özel olamıyor bu yazdıklarım. Bilirsin fazla da rahat olamam özelime girildiğinde, idare et. Sana buralardan, buradakilerden bahsedeyim... Oraları ile karşılaştırma yapmaktan korkuyorum ama, arada bir yanılgıya düşer de yaparsam bunu; kızma bana. Merak etme, ben buraya gelirken dedikleriniz hep aklımda; "Sana denileni eksiksiz yap, utandırma bizi. Memleket emir vermiş, yapmazsan insan yüzüne bakamam. Bizi ve buraları da hiç düşünme".

Yapıyorum biricik annem, biricik babam... Bana denilenleri tam olarak yapıyorum. Hatırlar mısın yemin törenimize geldiğinde seni görünce gözüm dolmuştu da sen bana kızmıştın. "Asker ağlamaz" demiştin sert bir şekilde bana. Ah bir bilsen annem, asker nasıl da ağlar... Geçtiğimiz gün komutanımızı ziyarete gelen ve adının Davut olduğunu öğrendiğim o yarbay bozuntusu, buraya ilk geldiklerinde yaptıklarını anlatmış konferansta. Bunları dinleyince orada bulunan arkadaşlarımdan; ağladım ben anne. Anlatan arkadaşı tanısaydın severdin sen de eminim. Kara kuru, Hatay' lı bir dost. Okuyamamış, er olarak gelmiş bizim birliğe. İzmir' de eğitim görmüş, çokça üzülmüş, çokça ezilmiş orada. Ama dimdik duruyor valla. "Orası buralardan çok iyiymiş be abi" diyordu bana. Arapça ile karışık bir Tükçe şivesi olduğu için bazen anlayamıyor dediklerini, çekişiyordum: "Lan Kral; bir yavaş konuş be koçum!". Onu getirdiklerinde ben er gazinosu denilen çadırdaki masada oturmuş, size mektup yazsam mı diye düşünüyordum anne. Onun ölmüş bedenini görünce yazmaya karar verdim. Barış için bizi gönderdikleri bu yerde bir Rus mermisinin kurbanı olmuş Kral. Bize dedikleri, koruma ve kollama görevinde bir Hizbullah mayını patlamış öndeki araçta. Bizimkisi de araçtan atlayıp savunma pozisyonu ararken boynundan ve karnından vurulmuş. Ben, o zaman da ağladım anne. Asker aslında ağlarmış anne.

Sonra bir de Mürsel var. Onu da bağrına basardın anne. Yüzü güleç, Ağrı eteklerinden gelen Kürt oğlanı. İstanbul' da bir ünlü kebapçıda çalışıyor. En azından buraya gelene kadar. "Dönünce işim garanti abi" derdi. "Patron beni seviyor, yine alacağına söz verdi". Annesi babası Türkçe bilmiyorlar. Birliğe telefon ettiklerinde, telefona iki defa ben çıkmak zorunda kaldım anne. Birincisinde o anda birlikte bulunmadığını ve devriyeye çıktığını anlatmaya çalıştım ama bir türlü anlaşamadık. Ne ben onların dediklerinden bir şeyler anladım, ne de onlar benimkilerden. Arada sadece "Mürsel" anlaşılıyordu. Baktım olmuyor, kürtçe bilen bir er (ki adı Mustafa idi) ile konuşturdum. İkinci konuşmamız da pek anlaşılır değildi. Ne diyebilirdim ki? Oğlunuz öldü burada, bir İsrail devriyesi ile Lübnan' lılar arasına girmiş mi diyecektim? Peki ya desem de onlar beni anlayabilecek miydi? Telefondan sonra da ağladım ben anne. Asker aslında ağlarmış anne.

Komutanımız bizi çağırıyor. Barış için, aslında komutanımızında anlamadığı bir "barış" için burada İsrail ve ABD' nin hedef gösterdiği yerlere gidiyoruz. Ama olsun, "memleket" bunu emretmiş. İnsan yüzüne bakabilin, utanmayın oğlunuzdan diye, yine bana denileni yapacağım. Hükümet bizi buraya gönderdiği gün de ağlamıştım aslında anne. Şimdi de, bir zamanlar karşılarında durabildiğimiz ülkelerin askerleri ölmesin diye Kralları ya da Mürselleri buraya sürdükleri için ağlıyorum. Biz artık sadece kendimize ağlıyoruz aslında anne.

Ne diyeyim? Gitmek zorundayım şimdi anne. Ama ne olursa olsun, şunu bil ki; "Asker aslında ağlarmış anne".