Herkese Merhabalar,

Dolmakalem’in kuruluşu ve yazarlarının nasıl bir araya geldiği hepimizin malumu. Çıkış noktası; birkaç blog yazarının “sitelerinde yazamadıklarını yazmak” olan bu kollektif bloga hep beraber kaliteli bir içerik üretme arzusu yön vermiş ve ilk günlerin heyecanlı trafiğinde oldukça keyifli günler geçirmiştik. Yaklaşık 1,5 yılda, bir ayı aşkın zaman süren güncellenmeme durumlarında bile sadık ve kemikleşmiş bir okuyucu kitlesi ile Dolmakalem, giderek daha değişik bir noktaya geldi. Başlangıçta “kişisel”, “amatör”, “kendince” ve “ticari olmayan” bir ruha sahip olan bu girişimde şimdi farklı bir döneme giriyoruz.

Evet Dolmakalem el değiştiriyor. Ama elimizden de çıkmıyor. Internet için çözümler üretmek üzere kurulmuş ve uzmanlaşmış Lotus Medya adlı genç bir şirket Manhem, Dolmakalem ve Delifikir adlı sitelerin tüm haklarını almış durumda. Şu anda geçiş sürecindeyiz. Bunun bizi ilgilendiren tarafına yani Dolmakalem’de ilerleyen günlerde olacaklara bakarsak:

"İlk aşkım olduğunu biliyormuydun." dedi bana. "Biliyordum" dedim. "Ve hayatım boyunca herşeyi seninle kıyasladığımı?" diye devam etti. Durmasını söyledim ona, söylediklerinin içimi kanattığını... Ama o durmadı: "Hayatım hep seni düşünmekle geçti mesela. Her şeyde biraz sen vardın. Her mutsuzluğumda seni düşünerek mutlu oldum. Çünkü ben kin gütmeyen biriyim. Kader deyip geçiyorum hep. Kimseyi senin yerine koyamadım. Sense bunu hiç bilemedin." Dayanamadım: "Sen hiç bir şey söylemedin ki! Bunları nereden bilebilirdim? Kapalı bir kapıydın hep benim için!" diye isyan ettim. "Kilidi açmaya çalışmadın çünkü. Anahtar elindeydi aslında. Sevsen yeterliydi. Ben gözlerine bakardım hep. Sense başka gözlere..." diye noktaladı sözlerini. Bir sessizlik oldu ardından.

"Bütün dünler, bugünleri aydınlatan fenerlerdir." W. Shakespeare

Bu satırları bir akşam vakti Beyoğlu'nda bir kahvede yazmaya koyuldum. Neye özendim bilmiyorum ama bir şeyler yapmak istedim. Aslında herşey birkaç ay önce başladı: Sıcak bir yaz günü, yıllar sonra ilk defa bir seçimde oy kullanma isteği duymuş, millerce öteden kalkıp Türkiye'ye gelmiştim. Bir cuma namazı sonrası camiden çıkarken hiç tanımadığım bir adamın pantolonumu çekiştirerek, bu kıyafetle namaz kıldığım için kafir olduğumu söylemesi ile bu yazıyı yazmaya dek varan iç depremler yaşadım.

O an hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçmeye başladı. Tam on yıl öncesine gittim: Öğrenciliğimin o heyecanlı yıllarına... O tarihlerde Refah Partisi'nin kapatılma kararı henüz verilmiş ve ben olayın sıcaklığıyla günlüğüme şöyle yazmışım: "Bugün tarihe kara bir gün olarak geçecek. Çünkü bugün Hz. Adem'den bugüne dek süren hak ve batıl kavgasını Türkiye'de devam ettiren Refah Partisi, Laiklik ve Atatürkçülük karşıtı eylemleri nedeniyle kapatıldı." İlginç değil mi? Bu cümlelerle başlayan öfkeli satırlar tam dört sayfa boyunca sürmüş. Peki bir zamanlar din ve ideolojiye böylesine radikal bir şekilde bakarken nasıl kafir olmuştum?
Bu insanın yanılan bir varlık olması ile ilgili herhalde. Halbuki bir zamanlar herkesin dünyaya benim penceremden bakmasını isterdim. Bir kaos dönemiydi. Dünyaya sloganların, marşların, partilerin ve grupların gözünden bakıyorduk. Kendimizi tamamen bırakıyorduk, başkaları bizim adımıza düşünüyordu. Kararlarımızı onların söylediklerine göre veriyor, kafamızda soru işaretleri oluşmasına izin vermiyorduk. Hayallerimize herkesin ortak olmasını, sihirli programlar ve büyülü sloganları papağan gibi tekrarlarken; umuda yolculukta bizimle aynı rüyaları görmesini istiyorduk. Meydan okuma sırası bizdeydi. İç dünyamda fırtınalar kopuyordu. İnandığım şeyler din gibiydi. Din ise inandığım şeylerden ibaret gibiydi.

(Bu yazı 22 Temmuz gününün ilk saatlerinde yazılmış ancak seçim yasakları nedeniyle yayına alın-a-mamıştır.)

Enteresan bir seçim süreci geçirdik. Muhtemelen sonuçları da enteresan olacaktır. Sayın editörüm Türkiye'de çok sönük bir seçim kampanyası dönemi geçirdiğini söyleyip gene lafı "nerede o çocukluğumuzun seçimleri" noktasına getirse de, ben uzaktan izlediğim kadarıyla durumun o kadar da kötü olmadığını düşünüyorum. Bence değişen kampanya şekli siyasi ortamla değil, bütün dünyada marketing anlayışının da değişmesiyle alakalı. Zaten araştırmalar, bütün kampanya ve mitinglerin seçmenin kararını etkilemediğini, seçim atmosferine girildiğinde seçmenin kararının az çok belli olduğunu söylüyor.

Gamzedeyim Deva Bulmam'dan çok daha önceleri...

Sıcak bir yaz günüydü. Onunla karşılaştığımda sanki daha önceden ortak bir zamanı paylaştığım bir hissine kapılmıştım. Yanılmamışım: aslında hayatımın bir döneminde onunla aynı çatı altında bulunmuş ve birbirimizin farkına varamamıştık. Nedenini bilmediğim bir yaklaşıp konuşma isteği sonucunda hatırladık o günleri... İki yabancıydık ama aslında yıllardır berabermiş gibiydik. Son otuz yılın en sıcak yaz günlerinden birinde sohbetimiz koyulaşırken, bir ferahlık duygusu hissetmeye başlamıştım.

Medyada siyasi analizler yaygınlaşıyor. Hangi partiye oy vereceğim konusu kesinlik kazanmış değil, bulunduğum şehirde oyumu açık arttırma ile satışa çıkarmayı düşünüyorum, mazota, fındığa verecek parayı bulanlar bakalım benim atağımı nasıl karşılayacaklar. Ben bu yazıda seçimin kritik partisi MHP ile ilgili görüşlerimi beyan edeceğim.

MHP

Devlet Bahçeli anlaşılması güç bir insan. Bana siyasi parti liderliğini isteksizce, birilerinin zoruyla yapıyor gibi geliyor. 4 sene ortalıkta görünmedi, ki ben bunu önce güzel bir taktik olarak yorumladım. Sessiz ve derinden gidecek, AKP'nin hatalarından da beslenerek "artık biz saldırganlığı üzerimizden attık, devletçilik ve milliyetçilik anlayışımızı da makul bir zemine indirdik" diyerek zaten kemikleşmiş yüzde 8 oyunu arttırarak kolayca aşacak diye düşünüyordum. Ancak son birkaç aydaki gelişmeler yanıldığımı gösteriyor.

Malumunuz takriben bir ay kadar sonra ülke olarak seçime gidiyoruz. Ben de her seçimde olduğu gibi yurda gelip oyumu kullanacağım için şimdiden adaylar vs. hakkında araştırmalara başladım. Ne yazık ki bu defa seçim meydanlarına sessizlik çökmüş durumda. Seçim kampanyaları geçtiğimiz seçimlere oranla oldukça sönük geçiyor.

Çoğu zaman hayattaki kötü şeylerin bizim yada sevdiklerimizin başına gelmeyeceğini düşünürüz.

Ama hayat işte...

Bir bakarsınız; anneniz kanser olmuş, babanız kalp kirizi geçirmiş,bir yakınınız ölmüş...

O kötü şeyler, ta burnunuzun dibine kadar gelmiş...

Nokta Dergisi'nin Genelkurmay tarafından da doğrulanan andıç haberinden daha önce bahsetmiştik. Olayın sıcaklığı devam ederken Nokta Dergisi, Deniz Kuvvetleri eski komutanı Özden Örnek’e ait olduğu iddia edilen günlüklerin bir bölümünü yayınladı. Günlüklere göre Türkiye 2004 yılında bir “askeri darbe”nin kıyısından geçmişti! Sözkonusu günlüklerde darbe planlayıcılarının üzerinde durdukları ana temanın medya, sivil toplum örügtleri, rektörler ve iş dünyasından alınacak desteklerle birlikte planalanacak çeşitli kitle eylemlerinin oluşturması dikkat çekiciydi.

Bundan tam 1 yıl önce "Başlarken..." yazısını yazarken, birgün "1. Yıl" yazısı yazacağımızı hiç düşünmemiştik. Dolmakalem'in bugün geldiği nokta oldukça gurur verici. Geçtiğimiz bir yıl boyunca burada 139 yazı, 869 yorum yayınlandı.